Stopa dyskontowa

W ekonomii definiowana jest na dwóch płaszczyznach. W pierwszej płaszczyźnie stosowana jest do obliczania zaktualizowanej wartości aktywów i stanowi koszt kapitału umożliwiający przeliczenie stosunku przyszłej wartości kapitału do jego wartości bieżącej powstałego wskutek zmienności wartości pieniądza w czasie. Z punktu widzenia makroekonomii stopa dyskontowa jest jednym z podstawowych instrumentów, jakie służą do kontroli podaży pieniądza przez Bank Centralny. W takim przypadku stopa procentowa stosowana jest przy udzielaniu pożyczek bankom komercyjnym.

W niektórych przypadkach stopa dyskontowa służy także do obliczania teraźniejszej wartości dochodów, jakie z danej inwestycji spodziewa się osiągnąć jego nabywca.